نِيمرس
ميان جمع، و به جدل مشغول،
و اين را، از پختگى خويش مىانگاشتم!
وقتى كه به خانه باز مىآمدم، ديدم كودكانى چند، پرتابِ سنگ مىكنند، به سمت شاخهاى، از يك درخت، كه بر ديوار خانهاى افتاده، و بر كوچهاى سايه مىافكند!
اما، ميوهاى نمىفِتاد،
زيرا كه تمامى كال بودند و نارس!
خواستم بدانم كه حكم شريعت چيست؟
همينكه پدرم را ديدم، پرسيدم: اگر شاخهاى از يك درخت، از حدود و حريم خانهاى خارج شود، و بر ديوار كوچهاى افتد، رهگذران را چه حكم باشد، مىتوانند از ثمرهاى آن بهرهاى برند؟
گفت: مانعى نيست،
و پرسيد: اين سئوال از چه بود؟!
و ماجرا را گفتم،
گفت: چه خوب بود به آن كودكان مىگفتى ميوهها هنوز كالند،
و تا كالند، خامند، و همين است، كه به زير بار سنگها هر چند درشت و محكم باشند، نمىروند، و هماره با سنگها به جدل مىباشند.
+ نوشته شده در ۱۳۸۸/۰۷/۲۹ ساعت توسط فاطمه بیدی
|